The Blue Castle

آرایشگر می‌گوید مدل طبیعی ابروهایم غمگین‌اند، پس اصلاحش می‌کند و انتهایش را بالاتر می‌برد، بدون اینکه خودم گفته باشم، صرفا به تشخیص خودش. و به‌هرحال مزدش را هم گرفت و رفتم.

اما شادی فروشی نبود؛ غم مجهولِ گریان کودکی‌ام هنوز آشیانه‌ی چشمم را ترک نگفته است. معلوم نیست چرا اغلب چهره‌ام شبیه کسی است که تازه گریه کرده، این را مادر می‌گوید.

کاش چهره‌ای نداشتم.

پس‌نوشت: از پشت صحنه اشاره می‌کنند به‌جایش صدای خنده‌ام بسیار زیباست. تعریف از خود نباشد، بر منکرش لعنت. البته تضاد جالبی است.