Tsubaki-chou Lonely Planet
گمانم اولین مانگای بدون انیمهای بود که خواندم. و البته اولین مانگا در ژانر شوجو. ایده داستان از این قرار است که یک دختر دبیرستانی به نام اوئنو فومی از بیپولی میخواهد برود سراغ کارکردن در خانهها. دست بر قضا، کسی که استخدامش کرده یک آقاههی نویسنده است که اخلاقیات خاص خودش را دارد و از همان اول که در را باز میکند به او خوشآمد بگوید خوابش میبرد از خستگی. خلاصه من هم برایم جالب شد ببینم زندگی با یک نویسنده چگونه پیش میرود.
افتضاح بود.
هیچکاری انجام نمیداد جز ماندن در اتاقش و چرتزدن و گاهی هم گشت و گذار. حسابی خوش بهخالش شد که یک دختر ناناز برایش غذاهای خوشمزه آماده میکرد و خانهاش را تمیز نگه میداشت. کوفتش بشود الهی. در نهایت هم با یک سری کارهای جنتلمنانه که کپیاش در هر مانگای شوجویی پیدا میشود دل فومی را به دست میآورد و در نهایت با او ازدواج میکند. به همین مفتی.